Welkom!

Wat leuk dat je even de tijd neemt om mijn weblog te bekijken.

Het leven is zo veelzijdig en kleurrijk, dat het mij soms te bont wordt. Ik heb het dan nodig om even stil te staan. Een moment van herkauwen, van bezinning. Graag wil ik jou hiervan deelgenoot maken via mijn persoonlijke reisverslag.

Neem mij alsjeblieft niet al te serieus als hetgeen ik schrijf je irriteert. En als hetgeen ik schrijf je nieuwsgierig maakt, je er iets van jezelf in herkent of gewoon amuseert, dan wens ik je veel leesplezier!

Aukje 

Eenvoudig Loslaten (met vervolg)

Ik ben er even een tijdje tussenuit geweest met mijn lief en de hond op de fiets en per zeilboot door Friesland. Nieuwe werelden ontdekt, mezelf herontdekt.

In de campingwereld hebben we ons verbaasd over hoe sommige mensen leven. Ieder jaar weer naar de zelfde camping, in de zelfde caravan, op het zelfde stukje gras, de zelfde medecampinggasten ontmoeten en dat 45 jaar achter elkaar. Gewoon omdat het de eerste keer dat ze gingen goed beviel. Geen reden dus om verder te kijken en je weet precies waar je aan toe bent. In onze ogen wel erg veilig en dus saai. Mijn lief en ik waren andersom een opzienbarend stel op onze zwaar bepakte fietsen en hond op reis. Zonder idee van bestemming onderweg. "Waar gaan jullie hierna naar toe?". "Geen idee, dat zien we onderweg wel, waar het maar mooi is en we welkom zijn". Ondanks onze verbazing was het toch zeer verrijkend om kennis te maken met mensen die op deze manier leven. Ik voelde mijn verlangen naar eenvoud sterker worden. Tevreden zijn met dat wat je hebt en bent.

Nu een jaar verder merk ik dat ik aardig vereenvoudigd ben. Ik heb niet zoveel spannende ervaringen meer nodig om mij levend te voelen. Hoewel een campingleven als hierboven beschreven nog steeds een ver van mijn bed show is.

Mijn leven vereenvoudigen heeft alles te maken met eenvoudig loslaten wat ik niet nodig heb. Uiteindelijk is er niets nodig en is alles onnodig als je de tegenwoodigheid van geest uitnodigt. Voor mij betekent dat letterlijk afstand nemen van luxeproducten, uiterlijke opsmuk en zogenaamde sociale activiteiten; een eenvoudige buitenkant, alsook het laten passeren van gedachten die in het hier en nu niet terzake doen; een eenvoudige binnenkant. Ervoor terug komt ruimte in geest en lichaam. Van loslaten naar leegte. De leegte waar ik paradoxaal genoeg naar verlang en tegelijkertijd bang voor ben. De angst voor het niets, het niets te zijn, de eenzaamheid van de totale nietsheid. En dan te voelen dat ik in wezen een vloeibaar geheel ben met alles dat is. Dat mijn wezen niet afgescheiden is en er dus geen werkelijke eenzaamheid bestaat. En nu ik dit schrijf moet ik toegeven dat die juist wel ervaren kan worden in de gevoelde ruimte, namelijk een-zaam als in tezamen één. De staat waarin ik mijzelf verzameld heb in een eenheid/geheel. De eenzaamheid is dan losgekoppeld van de angst voor overgave.

Ik zal in een ander blog meer vertellen over mijn eenvoudige leven in de praktijk.

 

De dans der deugden (en ondeugden....)

Ik ben ongetwijfeld een ondeugd in de ogen van mijn opvoeders/leraren/begeleiders. Er valt weinig eer te behalen aan het begeleiden van een mens als ik; on(op)voedbaar, on(be)leerbaar, on(be)geleidbaar en daarmee on(be)handelbaar.

Hoe meer bemoeienis en druk van anderen, des te meer ik mijn eigen wijze of onwijze weg ga. Ik wil alles zelf ontdekken en ervaren; wijsheid en onwijsheid. Mijn eerste woordjes in zinsverband waren waarschijnlijk 'ikke zelf doen'. Ik accepteer pas adviezen of hulp als ik het echt zelf niet kan of wil. En wat dat aangaat heb ik nogal een lange adem en ben ik ronduit koppig te noemen.

Ik heb gelukkig naast mijn eigenwijsheid ook een aangeboren voorzichtigheid, waardoor mijn onwijsheid tot nog toe nooit te ver uit de hand loopt. Ik loop niet als een kip zonder kop in zeven sloten tegelijk. Diezelfde voorzichtigheid zit mij zelfs juist wel eens in de weg en overstemt dan mijn eigenwijsheid. Dan durf ik geen stap te verzetten, verkrampt mijn lijf en verstarren mijn gedachten. Dan zit het eigenwijsje gevangen in haar eigen ijsje......... Te wachten tot zij weer wordt ontdooid door de warme hand van haar geliefde.

Bevrijd, liefdevol en optimistisch stap ik de wereld weer tegemoet en ontmoet daar de realiteit. En die is dan vaak toch zo anders dan hoe het in mijn hart voelt. De realist in mij probeert er dan toch maar het beste van te maken, te dealen met dat en wie ik tegenkom. Te strijden voor een plekje in die werkelijkheid om het licht dat ik van binnen voel uit te stralen. Toch raak ik dan gaandeweg ontmoedigd door het steeds luider worden van de stem van de pessimist. De spelbreker die mij vertelt dat mijn dromen over een wereld van liefde en vrede niet realistisch zijn. Dat ik niet pas in een wereld waarbij geld en macht domineren. Dat er voor mij geen plek is, dat ik niet van waarde ben. De realist verzand in de pessimist. Met mist in het hoofd, mist in de ogen, slaat de pessimist in mij de plank mis. Dan is het een donkere macht die beslist en al mijn liefdevolle energie verkwist. 

Eenmaal overmeesterd laat eigenwijsje weer van zich horen en als een geketende slaaf vecht ik mij weer vrij. Ik tril, ik schud,ik schop en sla om mijn heen tot de schakels het begeven en ik weer mag leven. Het is dan weer tijd voor eigenzinnigheid en creativiteit. Met bevlogenheid schrijf, schilder, zing, dans en droom ik mijn eigenwijsheid. Leven en genieten tot mijn voorzichtigheid of de realiteit mij weer opsluit.

Bij het ouder worden merk ik dat ik steeds minder kracht heb om mezelf vrij te vechten. Steeds minder elastisch om de dans te dansen. En de krachten in de realiteit hebben mijn vleugels behoorlijk gekortwiekt. Voor mij rest nu de vraag hoe ik mij kan overgeven aan het leven. Hoe ik in mijn eigenwijze kracht kan blijven staan, mij niet meer te laten overmeesteren of op de vlucht te slaan. 

 

 

 

Niks voor de knip waard zijn

Vanochtend werd ik zoals de meeste ochtenden wakker met pijn. De wanhoop neemt dan al gauw bezit van mij, waardoor ik niet meer weet hoe ik er voor mijzelf en mijn omgeving een waardevolle dag van moet maken. Dus ik riep vanuit dat gevoel hardop: "Ik ben ook niks meer voor de knip waard!". Waarop iemand nuchter reageerde met de mededeling dat het gezegde anders is, namelijk: je bent geen knip voor de neus waard. 

Dan blijf ik toch liever bij mijn eigen onbedoelde creatieve vervorming van het spreekwoord. Ik voel me niets voor de knip waard omdat ik niet meer weet hoe ik mijn eigen geld moet verdienen nu mijn lichaam arbeidsongeschikt is. Maar ben ik dan compleet waardeloos? Geen knip voor de neus meer waard? Er is wel een stemmetje in mijn hoofd die dat vindt en die mijn humeur aardig depressief doet stemmen. Als ik dat stemmetje wat meer ruimte geef zegt het ook dat er steeds minder mensen dan nog wat waard zijn. En dat er daarnaast veel, soms zelfs erg goed betaalde mensen zijn die waardeloos werk doen. Die zijn dan wel wat voor de knip waard, maar zijn die dan nog wel een knip voor de neus waard?

Wat zijn wij als mensheid uberhaubt nog waard op deze aarde? Als we al twitterend en whatsappend geen oog meer hebben voor de werkelijkheid? Als we babyshowerend nog steeds kinderen op de wereld zetten omdat dit 'ons' gelukkig maakt, terwijl we vervolgens nauwelijks aandacht voor ze hebben. Als we ouderen in leven houden, die vaak zelf het nut van het leven niet meer inzien, omdat onze technologie nou eenmaal zo ver ontwikkeld is dat het kan. Omdat deze vorm van gezondheidszorg wat voor de knip waard is? Als we vervolgens oorlog voeren om brandstoffen en binnenkort waarschijnlijk ook om voedingsstoffen omdat we met zovelen zijn en nog steeds niet eerlijk weten te delen? Omdat de mensen die het meest voor de knip waard zijn zichzelf het meest toe-eigenen? En de mensen die dat niet zijn beschouwen we als nog geen knip voor de neus waard, die graaien we alles voor de neus weg en laten we gewoon doodgaan van de honger.

Gelukkig is er ook nog ergens in de verte een stemmetje dat zegt dat ik als mens best nog wel van waarde kan en mag zijn, ookal ben ik dan niks meer voor de knip waard. Dat ik door mensen, flora en fauna liefdevolle aandacht te geven waarde aan hen toeken en daardoor ook aan mezelf. Dat als ik het kassameisje in de ogen aankijk en oprecht bedank voor haar dienstbaarheid, en er een glimlach op haar gezicht verschijnt, ik en zij voor een moment bestaan en van waarde zijn.  

 

Als een leeuw brult, zou je dan niet luisteren?

Ik heb de leeuw in mijzelf losgelaten om te strijden voor mijn eigen vrijheid en die van mijn dierbare zusjes. Tegelijkertijd wens ik ook mijn ouders, die mij het leven gegeven hebben, veel geluk en liefde op hun eigen pad.

Gisteren stuurde een van mijn zusjes een sms met de boodschap dat zij erg aan mij moest denken toen zijn het nummer 'Strong' van London Grammar luisterde. Het was met name de melodie die haar raakte en de tekst vond ze iets minder toepasselijk. Nu ik het nummer zelf beluisterd heb raakt het mij ook, zowel melodie als tekst:

Strong

Excuse me for a while,

While I’m wide eyed and so damn caught in the middle

I excused you for a while.

While I’m wide eyed and so damn caught in the middle

And a lion, a lion, roars would you not listen?

If a child, a child cries would you not give them


Yeah I might seem so strong

Yeah I might speak so long

I’ve never been so wrong

Yeah I might seem so strong

Yeah I might speak so long

I’ve never been so wrong


Mijn eigen vrije vertaling

Laat me maar even met rust

Terwijl ik met open ogen gevangen zit tussen beiden

Ik heb jullie een tijdje met rust gelaten

Terwijl ik met open ogen gevangen zat tussen beiden 

En als een leeuw brult, zou je dan niet luisteren?

Als een kind huilt, zou je het dan niet geven wat het nodig heeft?

Ja, ook al leek ik zo sterk

Ja, ook al praatte ik zo veel

Daarmee heb ik het toch onhandig aangepakt

 
 
 Ik heb mij zoveel jaren gevangen gevoeld tussen beide ouders. En tegelijkertijd tussen mijn gevoel en verstand. Geen keuze kunnen maken en geen keuze willen maken. In mijn eigen gevangenis vergat ik wat zelf nodig had. Ik deed mij sterk voor, zodat geen van beiden zich zorgen om mij hoefde te maken. Met open ogen zag ik wat er zich afspeelde en ook al kon ik nog zo goed uitleggen wat er aan de hand was, ondertussen vergat ik mijzelf.
 
Door te brullen als een leeuw en te huilen als een kind ben ik voor mijzelf opgekomen. Bereid om afgewezen te worden en voor gek verklaard. Als woorden niet meer werken, kan alleen pure rauwe emotie nog te verstaan zijn. Niet eens zo zeer voor de ander(en) maar vooral voor jezelf. Als je de leeuw en het kind in jezelf vrijlaat, weet je als vanzelf wat je nodig hebt en wat je moet loslaten....
 

Psychiatrische stoornissen anders bekeken

Ik wil het graag met mezelf en jou hebben over de psychiatrische stoornis of de gestoorde mens. 

Hoe kan het dat een machthebber die aftreedt of onstlag krijgt vanwege zijn wanbeleid 'ongestoord'verder kan gaan met een dikke bonus ergens in verweggiestan? En dat iemand die alle razernij verzamelt en draagt (die wij massaal onderdrukken) een waxinelichtje in de menigte gooit en vervolgens anderhalfjaar wordt opgesloten en 'gestoord' wordt (verklaard)?

Zelf heb ik altijd een hekel gehad aan etiketjes in de hulpverlening. Je krijgt pas hulp als we een sticker op je mogen plakken. Anders kunnen we het niet verantwoorden naar de geldverstrekker. Met andere woorden als ik je niet gestoord mag noemen, heb je geen recht op een luisterend oor. Vul eerst maar al die vragenlijsten in en afhankelijk van het oordeel van de 'alwetende specialisten' zullen we eens zien wat we voor je kunnen betekenen. Dan weten we beter hoe we je kunnen 'behandelen' en welke medicatie je wellicht nodig hebt (en waar de farmaceutische industrie graag bakken geld aan verdient) om zo 'normaal' mogelijk te functioneren. Zodat jij niet zo veel last meer van jezelf hebt en je een ander hopelijk minder tot last zult zijn. Dan hoeven wijzelf als samenleving/maatschappij niet te veranderen, dat scheelt weer en kunnen we gewoon verder gaan met ons eigen 'ongestoorde' gedrag. Dank u vriendelijk.

Is een psychiatrische stoornis dat wat het woord eigenlijk zegt? Gestoord worden in je eigen psyche? Jezelf of je eigen psyche niet 'ongestoord' mogen zijn? En door wie wordt je dan 'gestoord'? Door je eigen gedachten en/of oordelen? Door die van anderen die anders zijn?

Hoe zou het leven van 'gestoorde mensen' zijn als ze 'ongestoord' zichzelf zouden mogen zijn? Als er geen pogingen ondernomen zouden worden om ze te beschaven of te handhaven? Om ze in vrijheid te laten deelnemen aan het leven zonder dat ze te hoeven zijn zoals de 'ongestoorde' massa? Of zijn we dan bang dat zij de gevestigde orde en beschaving 'verstoren'? Onze veilige huisjes omver duwen? 

Wordt vervolgd...

 

 

 

De uitnodiging (Oriah Mountain Dreamer)

Een gedicht en uitnodiging die ik regelmatig ben tegengekomen en me steeds opnieuw diep raakt:

 

 Het kan me niet schelen hoe jij je brood verdient,

ik wil weten waar je warm voor loopt en 

of je durft te dromen van de vervulling van je meest dierbare verlangens.

 

Het kan me niet schelen hoe oud je bent, 

ik wil weten of je het risico durft te lopen uitgelachen te worden, 

als je gaat staan voor je idealen, voor de liefde 

of voor het avontuur dat je van je leven wilt maken. 

 

Het kan me niet schelen hoe jouw sterren staan, 

ik wil weten of je het wezen van je eigen leven leiden kent en wakker geschud bent door het leven zelf, 

of dat je bent verdoofd en afgesloten 

uit angst voor nog meer lijden.

 

Ik wil weten of je de pijn kunt toelaten, 

de jouwe en de mijne,

zonder deze te willen verdoezelen, 

te ontkennen of te koesteren.

Ik wil weten of je blijheid kunt toelaten, 

de jouwe en de mijne, 

of je kunt dansen, wild en vol overgave 

totdat je van top tot teen tintelt van vreugde 

zonder jezelf te laten beperken door allerlei waarschuwingen 

en zogenaamd realisme.

 

Het kan me niet schelen of je verhaal waar is, 

ik wil weten of je trouw bent aan jezelf, 

ook als je een ander moet teleurstellen. 

Of je kunt omgaan met beschuldigingen 

en je eigen onschuld kunt blijven ervaren. 

Of je zonder vertrouwen toch betrouwbaar bent.

 

Ik wil weten of je oog hebt voor schoonheid, 

Zelfs in de grijsheid van alledag. 

Of jij jezelf recht van bestaan geeft 

louter omdat je leeft. 

 

Ik wil weten of je fouten kunt toegeven 

en kunt leven met beperkingen, 

de jouwe en de mijne 

en nog steeds aan de oever van het meer kunt staan 

en volmondig ‘JA’ kunt roepen naar de zilveren maan. 

 

Het kan me niet schelen waar je woont en hoeveel geld je hebt. 

Ik wil weten of je na een slopende nacht vol verdriet en wanhoop, 

toch opstaat om voor de kinderen te zorgen. 

Het kan me niet schelen wie je allemaal kent of wat je afkomst is, 

ik wil weten of je met mij door het vuur zult gaan en niet terug zult deinzen. 

 

Het kan me niet schelen waar, wat en met wie je gestudeerd hebt, 

ik wil weten wat jou innerlijk overeind houdt als alles om je heen wegvalt. 

Ik wil weten of je alleen kunt zijn met jezelf, 

en je eigen gezelschap waardeert in de eenzame momenten.

Een ode aan Fokje

Lieve Fokje,

Je was onlangs jarig en als het goed is hebben je vrouw, je familie, vrienden en kennissen er een geweldige dag van gemaakt. Omdat ik mij momenteel in grote menigten niet op mijn gemak voel ben ik niet op de uitnodiging ingegaan en wil je daarom graag op deze manier 'in het zonnetje zetten'.

Voor mij ben je een docent geweest waaraan ik veel te danken heb. Al was het alleen al de manier waarop je hoorcolleges gaf. Want als Fokje binnen kwam, dan luisterde je wel. Je stond als een rots voor de zaal en daar kon niemand om heen. Iets waar ik nog veel van leren kan.

Waar ik je vooral heel erg dankbaar voor ben is dat je mij kansen gaf en ook nadat je taak als docent van mij er op zat. Dat zegt mij dat je werkelijk graag wat voor je studenten wilt betekenen. Je gaf mij de mogelijkheid om studenten van de opleiding te begeleiden in Suriname. Het samen met de studenten de cultuurverschillen doorgronden heeft mij veel inzichten gebracht en er ook voor gezorgd dat ik niet helemaal vervreemd raakte van mijn eigen land. Het gaf mij ook zelfvertrouwen dat je in mij geloofde en mij het vertrouwen schonk dat ik deze taak waard was.

Ik heb de lange avonden waarop we samen lekker aten en wijntjes dronken in de afgelopen jaren ook als heel waardevol beleefd. Met je luisterend oor, kritische vragen en ook je openheid over je eigen leven was je een soort moederfiguur voor mij. En dat ben je voor vele anderen, want je hebt een waar moederhart!

Oh en dat ik op schilderles mocht bij je vrouw betekent nog dagelijks veel voor mij! Hierdoor heb ik een manier gevonden om uiting te geven aan mijn gevoelens en heb ik mogen ontdekken hoe creativiteit mijn leven een stuk draaglijker kan maken. 

Naar wat ik begrepen heb mag je het nu wat rustiger aan gaan doen op school. Lang leve de seniorenregeling. Al vind ik dat wel raar klinken, want ik vind je helemaal niet oud hoor! Energiek als je bent weet je de vrij gekomen uurtjes vast goed te benutten, dus geniet ervan!

Liefs Aukje 

 

Mijn hond als leermeester bij lichamelijk ongemak

Van de week was onze hond ziek. Hij kon nergens meer bovenop springen en vroeg hierbij om hulp. Iets wat hij normaal nooit doet want hij mag erg graag zelfredzaam zijn. Ook rende hij niet zoals gewoonlijk als een haas door de tuin. Hij reageerde wel instinctmatig op prikkels, maar het kostte hem duidelijk moeite. Wat voelde ik mij machteloos doordat ik niet wist wat er met hem aan de hand was. Had hij last van zijn buikje? Had hij last van zijn spieren of gewrichten? Had hij een ongelukje gehad waarvan wij niet wisten? Ik heb geen kinderen (maar goed ook) en kon me nu wel goed voorstellen hoe het voor een moeder zou kunnen voelen als er iets merkbaar scheelt aan haar kind. Vooral als het kind niet in woorden kan vertellen wat er is, waar het pijn heeft,of wat het van je nodig heeft.

Ik heb hem twee dagen goed in de gaten gehouden. Eet en drinkt hij wel? Hoe is zijn loopje? Zachtjes heb ik zijn hele lijf betast en gemasseerd. Bij elk lichaamsdeel gevraagd hoe het voelt. Dit leverde me ook allemaal geen informatie op. Hij leek de massage wel fijn te vinden, want hij gaf zich er helemaal aan over. 

Wat ik zo mooi vond om te zien was dat zijn lichamelijke ongemak niets met zijn humeur deed. Hij bleef dezelfde vriendelijke en eigenwijze uitdrukking houden. Wat kan ik daar veel van leren. Vrijwel dagelijks sta ik op met pijn en ga ik naar bed met pijn en breng vele nachten slapeloos door. Ik moet zeggen dat ik daar vaak genoeg chagerijnig om ben. Ik word er zelfs regelmatig onzeker van. Want bij bijna alles wat ik graag zou 'willen' doen, moet ik of tot de conclusie komen dat er geen beginnen aan is, of als ik wel er voor kies om mijn wil uit te voeren achteraf concluderen dat ik het beter niet had kunnen doen. En dan voel ik mij wanhopig over de toekomst. Zal ik ooit al die dingen wel weer kunnen doen? En wat als ik dat niet kan? Ben ik dan nog wel wat waard in deze maatschappij? Duidelijk allemaal zorgen van het menselijke denkhoofd die een hond niet heeft. Hij accepteert dat hij 'nu' niet kan springen en rennen en doet wat hij wel kan. En bij de dingen die hij niet kan, vraagt hij om hulp. 

Om toch wat met mijn 'machteloze moedergevoel' te doen, heb ik een schilderij van mijn hond gemaakt. Ik dacht als ik nou mijn volledige aandacht bij hem heb middels het schilderen, wie weet heeft dat dan nog een helende invloed. Baat het niet, dan heb ik in elk geval mezelf vermaakt en afgeleid van mijn machteloosheid.

De volgende dag was hondlief gelukkig weer beter en even beweeglijk als vanouds! Het zelfhelend vermogen van het lichaam heeft zijn werk gedaan. Zou dit iets met acceptatie te doen hebben? Dat je lichaam zichzelf pas kan herstellen als je in het 'nu'je beperkingen aanvaart? Als je er geen oordeel over velt en geen zorgen over morgen maakt? Kun je met pijn leven en tegelijkertijd gelukkig zijn? Omdat je een bent met je pijn en je er niet tegen verzet? Is pijn dan te dragen in plaats van te ver-dragen?

 

Nieuws - gierigheid

Sinds een dik half jaar heb ik besloten geen nieuws meer te volgen. Geen kranten, geen tv, geen digitaal nieuws, geen facebook. 

Ik was al niet echt een nieuwslezer en vond weerberichten nooit zo boeiend. Toch vond ik tijdens mijn 'volwassen' worden het wel belangrijk om op de hoogte te zijn van de politiek en wat er in de wereld gebeurt. Braaf volgde ik actualiteitenprogramma's, documentaires, het achtuurjournaal en politieke debatten. Dan stond ik niet met mijn bek vol tanden als er op het werk over gesproken werd en ik had ook het idee dat het mijn maatschappelijke verantwoordelijkheid was om op de hoogte te zijn.

Maar wat moet ik met al die informatie?

Beelden van hongerige kinderen in Afrika, lagelonenarbeiders in China of India en oorlogslachtoffers in Irak zielig vinden en dan geld overmaken wat vervolgens grotendeels bij de mensenrechten-en ontwikkelingshulporganisaties blijft hangen? Om mijn schuldgevoelens af te kopen misschien? Want ja al die producten in de AH XXL, de Mediamarkt en de H&M komen toch ergens vandaan nietwaar? En om onze schaarse brandstoffen moet wel gevochten worden, ook al kost dit mensenlevens.

Me laten overhalen om wel een heel aantrekkelijke hypotheek af te sluiten? Kun je gelijk een nieuwe keuken en badkamer laten plaatsen, dan ook maar een nieuwe auto want ja je hebt toch hypotheekrenteaftrek en ach dat aflossen hoeft de komende jaren ook niet. Heel voordelig allemaal en je hebt je 'eigen huis'. Maar hoe eigen is je eigen huis als je de hypotheek niet meer kunt betalen omdat de hypotheekrenteaftrek komt te vervallen, je je baan of onderneming kwijt raakt? Dan zijn de banken ineens niet zo gemakkelijk meer want de bonussen moeten wel uitgekeerd worden natuurlijk, komt je eigen huis op de veiling en blijf je achter met een restschuld. Gelukkig heb je daar dan weer de schuldsanering voor, moet je het wel doen met 45 euro in de week. Met de bijstandsuitkering, de zorgtoeslag, de huurtoeslag, het kindgebonden budget, de kinderbijslag, de kinderopvangtoeslag en de voedselbank zijn we als land dan wel weer heel sociaal. Hebben we toch niks te klagen? Mogen we toch blij zijn dat we in dit land wonen, want kijk maar eens naar het nieuws over al die andere landen, daar hebben ze dat niet hoor! 

Moet ik goed luisteren naar wat onze lijsttrekkers te melden hebben over hun verkiezingsprogramma? Waar zij voor staan? Hoe zij gehoor willen geven aan de stem van het volk? Om vervolgens voor mijzelf te bepalen voor wie ik stem? Nou IK STEM OP GEEN PARTIJ! Ik stem op niemand die ik persoonlijk niet ken, die mij persoonlijk niet kent. Ik heb eenmaal in mijn leven gestemd omdat ik mij heb laten overtuigen door overtuigingen als 'het is je maatschappelijke verantwoordelijkheid', 'dan heb je geen zeggenschap over waar je eigen stem heen gaat'. Nou dan trek ik me hierbij terug van mijn maatschappelijke verantwoordelijkheidsgevoel, want dat gevoel kan ik niet dragen als ik er niet naar handelen mag vanwege regels en wetten. Want eerlijk gezegd als ik echt mijn maatschappelijke verantwoordelijkheidsgevoel zou volgen, dan zou ik met een bulldozer door het regeringsgebouw rijden. Zou ik van deur naar deur gaan en mensen vragen om samen met mij als 'een volk' op te staan en werkelijk voor onze stem op te komen. Dat we het niet langer pikken om voorgelogen te worden door ons zelfgekozen politieke leiders! Dat we het niet pikken dat grote bedrijven en multinationals onze economie bepalen! Dat we het niet pikken dat we onder het mom van 'orde en veiligheid' steeds meer gecontroleerd en beperkt worden! Zo, neem me alsjeblieft niet kwalijk, dat moest er even uit..

Dus je kunt je misschien voorstellen dat het voor mij niet heel erg verstandig is om nieuws - gierig te zijn. Ik word er pisnijdig en moordlustig van. Dat wil niet zeggen dat ik niet nieuwsgierig van aard ben, want dat ben ik wel degelijk. Ik ben heel nieuwsgierig om mijn eigen wezen en aard te ontdekken, naar de mensen om mij heen. Wat ons raakt, wat ons drijft, wat ons inspireert, wat onze kwaliteiten zijn om het leven voluit te leven. Ik ben nieuwsgierig naar het dieren- en plantenrijk, de natuurelementen. Ik ben nieuwsgierig naar de wereld om mij heen, de wereld die ik met mijn eigen zintuigen kan waarnemen als ik de deur uit ga. De wereld op papier, op het tv-scherm of de digitale wereld laat ik graag achter voor mensen die daar beter mee om kunnen gaan. Ik vertrouw er dan maar op dat die mensen mij wel op de hoogte brengen van zaken die ik echt zou moeten weten. En als ik zelf graag iets wil weten, vertrouw ik er op dat ik mijn informatie wel vind op het juiste moment. 

Ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is

Het is voorjaar en de vogeltjes zingen weer hun hoogste lied! Wat is het toch genieten als je even de tijd neemt om naar hun symfonie orkest te luisteren. Terwijl ik dat doe, komen er allerlei vragen bij me naar boven.

Als de ene vogel zijn deuntje gezongen heeft, valt de ander in. Hoe zit dat bij mensen? Mij is altijd geleerd dat je pas wat mag zeggen als de ander uitgesproken is. Als je met zijn tweetjes bent is het al een hele uitdaging om zo op elkaar afgestemd te raken dat je tot een harmonieuze manier van communiceren komt. Wanneer je met meer dan twee mensen bent, wordt dit nog een stuk lastiger. Want wie valt in als degene die aan het woord is, uitgesproken is? Waardoor en door wie wordt dit bepaald? Is dat degene met de meeste durf- de spreekwoordelijke noten op de zang? Of degene die de meest waardevolle boodschap heeft? 

En wanneer ben je uitgezongen? Is dat wanneer je eigen behoefte aan praten of ruimte innemen bevredigd is? Of is dit wanneer je luisteraars merkbaar klaar zijn met luisteren? Waar merk je dit aan en als je dit opmerkt, laat je je hier dan wel of niet door leiden en waarom? 

Op welk moment val je in? Is dat wanneer je emoties zo hoog oplopen dat je je niet meer kunt inhouden? Is dit wanneer alle anderen stil zijn en jij je geroepen voelt om het 'gat' te vullen? Of is dit vanuit een gevoelsmatige of denkbeeldige impuls waaraan je per direct gehoor geeft?  

 Wat voor invloed heeft het op ons samenzijn-samenwerken-samenleven als het nou toevallig wel eens zo is dat degenen met de meeste durf het meeste praten over zaken die nou niet echt het belang van het geheel dienen? En dat het dan ook nog toevallig wel eens zo is dat degenen die wel iets waardevols hebben bij te dragen aan het geheel, bij gebrek aan durf om de ander in de rede te vallen, niet aan bod komen? 

Best lastig allemaal als je het mij vraagt. Ik ben dan ook geen groepjesmens. Hoe groter de groep, des te lastiger het voor mij wordt om op iedereen afgestemd te zijn en ruimte in te nemen. 

 Afrikanen en Indianen (mischien ook anderen waarvan ik geen weet heb) hebben al heel lang geleden een hele handige oplossing hiervoor bedacht; de praatstok: 

 Daar waar mensen bij elkaar komen, is de praatstok aanwezig. Alleen degene die de praatstok vasthoudt mag praten, net zolang totdat hij of zij uitgesproken is. Anderen mogen hem/haar niet onderbreken, hun standpunt niet naar voren brengen, niet argumenteren, het ermee eens of oneens zijn. Ze mogen alleen luisteren en proberen te begrijpen wat er gezegd wordt. Als degene die de praatstok vasthoudt zich begrepen voelt, geeft hij/zij hem door aan de volgende in de cirkel/groep. Op deze wijze draagt de hele cirkel/groep de verantwoordelijkheid voor een goede communicatie.  Als iedereen zich begrepen voelt verdwijnt negatieve energie en rivaliteit, groeit het wederzijds respect en worden mensen creatief. Het principe van de praatstok vraagt veel zelfcontrole om te luisteren. Dat wil niet zeggen dat je het met de ander eens moet zijn. Het betekent dat je in staat bent de ander te begrijpen en dat de ander zich begrepen voelt.

Zo kan het zijn dat het luisteren naar vogeltjes mij weer heel wat vragen heeft doen stellen en op ideeen heeft gebracht. Wat heerlijk dat ik het via deze blog weer allemaal kwijt kan!  

 

De Draagdoek

Sinds een aantal weken voel ik mij genoodzaakt een hoofdoekje te dragen. Ik heb het idee dat dit mij helpt om mijn hoofd/kruin af te bakenen en te beschermen. In andere culturen is dit heel normaal en wie weet heeft dit toch ook andere redenen dan welke wij Nederlanders verkondigen; bijvoorbeeld dat het een middel zou zijn om vrouwen te onderdrukken.

Een paar dagen terug was ik op kraamvisite bij mijn vriendin, die net als ik voor een bepaalde periode in haar leven in Suriname heeft gewoond. En ik was blij verrast om te zien dat zij ook iets had overgenomen van onze zusters uit andere culturen: namelijk de draagdoek.

Toen ik terugkwam uit Suriname verbaasde ik mij al over de waslijst aan spullen die je nodig zou hebben als aanstaande moeder in Nederland. Zwangere vrouwen in de stress want ja je kan niet zonder dit en je kan niet zonder dat en 'ze' weten het natuurlijk altijd beter. In Suriname konden vrouwen toch ook kinderen krijgen zonder al die spullen? Daar kwam je toch al een heel end met je stel borsten en een draagdoek.

 Hier in Nederland zijn de meeste ouders gewend om het kind in een aparte kamer in een apart bedje te laten slapen en als het kind niet in je armen ligt om gevoed of gestroost te worden, wordt het al gauw ergens in een maxicosi of ligbox gelegd zodat je weer verder kunt met je eigen bezigheden. Heel handig om zo gauw mogelijk ons drukke bestaan weer op te pakken, met al die zaken die zo nodig moeten gebeuren. Maar wat voor invloed heeft dit op het zo belangrijke hechtingsproces tussen moeder en kind?

Ik wil hier graag de voordelen van de draagdoek voor aanstaande moeders op een rijtje zetten:

 In de baarmoeder heeft een foetus het constant lekker warm, ervaart die goed zijn lichaamsgrenzen, en voelt die zich geborgen geplooid. De prikkels (geluid, licht,..) zijn gedempt en er is een constante toevoer van voeding. Mama is altijd hoorbaar en voelbaar aanwezig (hart, stem, darmgeborrel, ritmische bewegingen). Klinkt heerlijk, niet? Je zou wensen dat je die baarmoederervaring zou kunnen verlengen! Dat kan je ook: door een draagdoek te gebruiken kan je hetzelfde “omvatte gevoel” geven aan je kindje als in de buik. Het is er steeds lekker warm en je kindje ligt in een natuurlijke gebogen houding. Ook lekker dicht bij mama's borst om regelmatig een lekker slokje mamamelk te kunnen drinken. En boven alles: gewoon lekker dicht bij mama en niet alleen!

Alleen zijn voor zo'n piepjong wezentje is niet fijn. Als een baby in de oertijd alleen gelaten zou worden, was het tot sterven gedoemd. Het zit dan ook in de genen van onze kinderen om te huilen wanneer ze voelen dat ze alleen zijn, je kan het vergelijken met een soort “alarm” dat afgaat. Baby's hebben aanraking nodig, en de schommelende bewegingen die gepaard gaan met het stappen en bewegen met een kind in de draagdoek. Daarvan gaan hun zeer onrijpe hersentjes groeien. Een draagdoek is dan ook het hulpmiddel bij uitstek om je kindje niet te moeten neerleggen en toch je handen vrij te kunnen houden, en tevens je kindje te vertellen dat de wereld een veilige plaats is, waar je gehoord wordt en er op je behoeften wordt ingegaan.

Zich veilig voelen is een noodzaak om zich goed te kunnen hechten. Om een goede relatie op te bouwen met de ouder(s) en later ook andere mensen, is het belangrijk dat een baby zich goed kan hechten. Een veilig gehecht kind kan later makkelijker zelf loslaten en de wereld gaan verkennen...

Een draagdoek biedt ook een zekere filter voor je kind: grijpgrage handen en mensen die eisen dat ze aangekeken of toegelachen worden blijven op veilige afstand. Geluiden worden in de doek gedempt en de doek kan het gezichtsveld van een pasgeborene afschermen.

Prikkels komen dus meer gefilterd toe, gepaard met een feedback van de drager: wanneer je met je kindje buiten rondloopt, en er is ineens een luide knal, zal het kindje niet enkel de knal minder hard horen maar ook meteen voelen dat de drager zich na de knal “herstelt”, dat plotseling gespannen spieren worden gelost. Mama’s hartslag, ademhaling en spierspanning laten non-verbaal aan baby weten dat het ok is. Geen reden tot paniek. Stress vloeit niet enkel uit het lichaam van de drager weg, maar ook uit dat van de baby.

Baby's die vaak gedragen worden– ook wanneer ze niet huilen of getroost moeten worden - huilen minder. Tot 43% minder dan baby's die niet zo vaak gedragen worden. Van huilen worden baby's niet “sterk”, noch gaan hun longetjes er beter van groeien. Ze worden er ook niet sneller zelfstandig door. Huilen is eigenlijk een signaal dat er iets mis is, een vraag van de baby om een onlustgevoel weg te helpen nemen.

Dragen en aanraken doen groeien: De hersenen van een baby ontwikkelen zich doordat losse zenuwcellen (neuronen) die zich in de hersenen vormen, in verbinding komen met mekaar (synapsen vormen). Deze verbindingen worden vooral door aanraking gevormd en stellen de hersenen in staat om het lichaam te controleren. Huidhonger is dus niet enkel een “wens” van je baby, het is ook een lichamelijke behoefte die even groot is als de behoefte aan gezond eten! In de baarmoeder werd het kind eigenlijk constant “aangeraakt en gemasseerd”, en kindjes hebben deze ervaringen ook buiten de baarmoeder nodig om optimaal te kunnen groeien!

Wanneer een baby niet teveel energie verliest met het kenbaar maken van zijn behoeften door te huilen, blijft er meer energie over om te groeien, te leren en ontwikkelen: baby's die vaak gedragen worden zijn vaker in een toestand van “quiet alertness”. In deze staat is de baby rustig èn alert en kan hij de wereld om zich heen verkennen en met anderen interageren. Het is de meest optimale toestand om te leren! Onderzoek wees uit dat baby's die vaak worden gedragen visueel en auditief alerter zijn. Ze horen en zien meer van hun omgeving.

Ook ouders profiteren van deze “quiet alertness”: het is makkelijker om meer aspecten van je baby te leren kennen wanneer je die niet enkel hoeft te troosten.

Een baby in een draagdoek bevindt zich op dezelfde hoogte als een volwassene, en dat heeft vele voordelen:

Visueel overzicht: Een baby die enkel in een wieg of box ligt ziet eigenlijk vooral het plafond en een deel van de muur. Een baby die de wereld vanuit een veilige plaats in de draagdoek kan bestuderen heeft volledig overzicht op ooghoogte.

Taalontwikkeling: Zo leren “draagdoekbaby’s” vaak sneller praten omdat zij de visuele ondersteuning hebben van wat ze horen; ze zien de gezichten, de lippen van de personen tegen wie je praat en leren zo mimiek koppelen aan intonatie, en kunnen de mondbewegingen bestuderen bij de verschillende klanken.

Sociale ontwikkeling: Een baby in een draagdoek komt meer in contact met mensen, vooral omdat hij meer ziet en gezien wordt! Hij observeert de sociale interactie van de ouder(s) en leert hieruit. De baby wordt veel meer betrokken in het dagdagelijkse leven en krijgt sneller inzicht in sociale processen.

Milieu-aspect: Een baby in een kinderwagen of buggy bevindt zich precies op die hoogte waar de uitlaatgassen van auto’s het sterkst geconcentreerd zijn. Het produceren van een draagdoek is bovendien stukken milieuvriendelijker dan de productie van een kinderwagen of buggy.

En tenslotte, voor de “believers”: het energetische aspect

Baby’s zijn volgens sommige theorieën vooral kosmisch geladen, en kunnen zelf niet aarden tenzij via een geleider die met zijn voeten op de grond staat en beweegt. Door te babydragen kan overtollige energie en spanning afvloeien via de drager. Hoe meer de drager beweegt, hoe beter de aarding. Daarom kan steeds de meest actieve ouder de baby dragen. Denk dus niet: “neem de baby even over want ik ga naar de bakker” maar: “geef de baby want ik ga naar de bakker”. Wanneer de energie voldoende heeft kunnen afvloeien is de kans op een huiluurtje kleiner! Wees dus ook niet bang om veel te bewegen met een baby in de draagdoek. Afrikaanse vrouwen staan te springen en te dansen met mini-babietjes op hun rug, die superkalm genieten of slapen..

Voordelen voor de moeder:

Wanneer je de doek regelmatig gebruikt zal je je baby vrij snel leren kennen en rap op hem leren inspelen. Je leert makkelijker signalen te interpreteren. Het bevordert de bonding, het brengt empathie/ moederinstinct naar boven zodat je sneller je kindje leert begrijpen en troosten.

Babydragen heeft een preventieve werking op PND (= postnatale depressie). Babydragen bevordert het zelfvertrouwen van de moeder. Aanraking tussen baby en moeder doet die hormonen stijgen die verantwoordelijk zijn voor het “moedergevoel”, en deze zijn de antagonisten (=tegenhangers) van stresshormonen. Dus ook hormonaal gezien heb je minder kans op PND als je babydraagt.

Babydragen is natuurlijk ook ontzettend praktisch. Je hoeft niet heen-en-weer te lopen tussen een huilende baby in de box/wieg en keuken, badkamer, tuin.. of je steeds af te vragen of de babyfoon wel werkt. Je hebt als moeder constant je handen vrij; je kan verder het huishouden doen, bijna zoals je het gewoon was, je kan voor je andere kids zorgen.

Je hoeft je veel minder ongerust te maken dat je baby het niet warm genoeg zou hebben als het koud is buiten. (bij jouw lichaam is het 36°...)

Je kan perfect discreet borstvoeding geven terwijl je buiten bent.

Je hoeft je, zeker de eerste maanden, hoegenaamd geen zorgen te maken over de dutjes overdag: zolang je je baby draagt, valt hij meestal precies wanneer het nodig is in slaap, altijd en overal, vaak zonder gehuil en gezeur. Baby's die vaak gedragen worden hebben meestal geen huiluurtje meer, hoogstens een wat “huilgevoelig”-uurtje. Zeker wanneer je je baby de kans geeft om bvb 's avonds te “clusteren”. Clusteren is het veelvuldig vragen van je baby om borstvoeding , soms wel ieder halfuur of vaker, en er zijn heel wat baby's die 's avonds bijna continu aan de borst hangen. Hierdoor bouwt de baby een soort “reserve” op om een langere periode zonder voeding te overbruggen, hetgeen resulteert in een langere slaapperiode 's nachts.

De groeispurten-hangerigheid wordt vaak voor een stuk opgelost, want baby is sowieso daar waar die het liefste wil zijn...

Borstvoeden en dragen in combinatie kan heel vaak de meest huilerige baby’s of de meest hysterische momenten snel en effectief troosten!

(Bron: www.doekentheek.be)

 

 

 

 

Van minirok naar twerken (waarschuwing: alleen voor vrouwen)

 Ik wil even gebruik van de gelegenheid maken om wat onder jullie aandacht te brengen. Wat is er gebeurd in de afgelopen jaren tussen de komst van de revolutionaire minirok en het onlangs door mij ontdekte fenomeen ´twerken´? 

Voor de dames die hier nog niet van gehoord of gezien hebben:

 Twerken is het maken van draaiende en trillende bewegingen met je heupen en billen en niet dat ik daar zo een moeite mee heb, maar wel als dit mij via een schetterend megagroot tv-scherm getoond wordt als ik bij sommige mensen op visite kom. Dat ik er gewoon niet om heen kan om naar die (wel mooie overigens) grote, in touwtjes gepropte, schuddende billen te kijken. Dat ik mij min of meer gepenetreerd voel door die zich snel afwisselende en felle beelden. 

 Ik zal eerlijk toegeven dat ik uiteraard in mijn eigen woonkamer ook even geprobeerd heb om het kunstje te doen en volgens mijn eenkoppig publiek ging het mij aardig af. Toch vraag ik mij af of dit is wat wij, en dan met name onze tienermeiden, normaal moeten gaan vinden? Want zij zijn het grote publiek wat kijkt naar deze videobeelden op muziekzenders. En dan heb ik het nog niet eens gehad over het gemak waarmee pornobeelden via mobieltjes worden uitgewisseld of de rage onder volwassen vrouwen betreffende 'vijftig tinten grijs' en vibratorparty's. 

 Nu snap ik ook wel dat tupperwareparty's oersaai zijn en ik zal de laatste zijn die de kuisheidsgordel nieuw leven wil inblazen. Er is volgens mij niks mis met experimenteren op het pad der liefde. Ook ik heb mezelf daarin geen schade of schande bespaard. Maar wat is seksuele vrijheid? Begint de protesterende kracht achter het dragen van de minirok om ons uit de soepjurken en zwarte kouzen te bevrijden niet een beetje uit de hand te lopen?

Ik stel mijzelf de vraag en ik hoop dat jullie dit samen met mij willen doen, wat betekent seksuele vrijheid voor ons als vrouw? Hoe vrij voel jij je bij het idee dat je pas seksueel aantrekkelijk bent als je lijkt op die beelden waarmee je doodgegooid wordt in bladen, op tv en het internet? Dat wij ergens gaandeweg onze (r)evolutie massaal hebben besloten dat we als vrouw meetellen als we op die tergende hoge hakken kunnen lopen, up tot date zijn met de nieuwste modetrends qua kleding,kapsels (bikinilijn inkluis) en cosmetica producten? 

Als ik heel eerlijk ben en de balans op maak voel ik mij echt vrij als ik me niet druk hoef te maken over die bos haren op mijn benen of de grijze haren op mijn hoofd (waarvan ik de tel ben kwijt geraakt). Dan blijft er toch veel meer tijd over voor dingen die er echt toe doen, om echt van seksualiteit te genieten bijvoorbeeld? Ik voel me niet gekwetst maar gelukkig als de man die ik liefheb geen oog heeft voor wat voor lingeriesetje ik draag. Ik voel me vrij als hij mij liefheeft voor wie ik ben met alles wat ik ben zonder al die opsmuk en camouflage. Als ik me gewaardeerd weet als vrouw om zijn leven en hart mee te delen.

 Wat maakt jou als vrouw vrij? Hoe wil jij bevrij(d)(t) worden?

 

Paarden luisteren

Omdat paarden van nature prooidieren zijn, zijn zij net als gevoelige mensen afgestemd op hun omgeving. Zij luisteren met alle zintuigen of er gevaar dreigt of dat het juist veilig is om te rusten of te grazen. Zo ook luisteren paarden naar ons als mens als wij ons bij hun kudde voegen. Ze lopen van je weg als datgene wat je bij je draagt onveilig voor ze aanvoelt, geven je een zetje als je jezelf onvoldoende kenbaar maakt en als jij ook naar hen luistert geven zij je aanwijzingen welke stappen jij mag nemen om met jezelf in balans te komen.

Bij hulpverleningspraktijk de Vrije Teugel in Boerakker heb ik veel van paarden mogen leren. Hoe meer waardering ik krijg voor het paard als wezen, hoe verdrietiger ik tegelijkertijd word als ik kijk naar hoe er door ons mensen soms met paarden wordt omgegaan. Paarden zijn al jaren geleden door ons van hun vrijheid ontnomen, er komen nog maar weinig paarden in het wild voor. Zij hebben zich laten 'breken' om ons tot dienst te zijn als werkpaard, sportpaard, sierpaard of fokpaard. Zij hebben zich zo goed mogelijk aan onze behoeften overgegeven en aangepast. Is een paard die wij voor het gemak bestempelen als een paard dat graag voor ons werkt, niet gewoon een heel goed aangepast paard? Een paard dat afgesneden is van zijn eigen bron?

 Er zijn natuurvolkeren op deze aarde die vanuit een diep respect voor het paard een relatie aangaan, naar de boodschappen van hun paarden luisteren en samen een kudde vormen. Als paardenmensen zich hierdoor zouden laten inspireren, zich in hun hart durven laten raken, zouden zij dan in plaats van een paard te berijden, zich durven laten dragen door een paard? Een worden met het paard en je samen voortbewegen middels het uitwisselen van beelden in plaats van je wil aan het paard opleggen middels het gebruik van puntige sporen? Zou dan het samen 'zijn' belangrijker worden dan het winnen van een wedstrijd, het behalen van een keurmerk? En kun je het natuurlijke kuddegedrag en behoefte aan contact met soortgenoten van paarden dan nog langer negeren door ze te isoleren in een pensionstal?

Wie wil luisteren naar paarden en durft zich te laten beluisteren? Als je net als mij ook iets van paarden wilt leren, kijk dan eens op www.hulpverleningspraktijkdevrijeteugel.nl en meld je aan voor een workshop of kennismakings sessie. 

Zeg het met bloemen

Ooit wel eens de tijd genomen om contact te maken met de energie van een bloem?

En dan bedoel ik niet de bloemen die kunstmatig worden gekweekt voor commerciele doeleinden. Niet die boeketjes die je bij elke supermarkt en bezinepomp kunt vinden, die met zijn allen in vliegtuigen en vrachtwagens, over loopbanden en toonbanken gaan om vervolgens door ons mensen als een zogenaamd liefdevol of sociaal gebaar gebruikt te worden.

Ik heb het over die bloemen die in vrijheid vanuit de aarde mogen opgroeien en bloeien, die hun eigen natuur mogen volgen en zich daarbij aanpassen aan het klimaat waar ze leven.

Bloemen gaan daar waar het licht is, zijn met hun wortels in de aarde, bewegen mee met de wind. En als er weinig licht aanwezig is, aanvaarden zij hun kwetsbaarheid, verdorren en gaan terug in hun schuilplaats onder de grond. Om vervolgens bij voldoende aanwezigheid van licht hun kopjes weer te laten zien.

Durf jij jezelf in het licht te zetten zonder angst om gekwetst of geminacht te worden? Durf jij je eigen beperkingen en kwetsbaarheden onder ogen te zien en jezelf terug te trekken wanneer je dit nodig hebt? Om te zijn wie je bent in het moment? Om iedere stap van je groeiproces te eren en waarderen voor wat het waard is?

Ik vind dat maar knap lastig eerlijk gezegd. Gelukkig zijn er de bloemen die mij hierover zoveel kunnen zeggen.

 

 

Een brief aan volwassen mensen 2

Lieve mensen,

Ik ga er weer voor: een stem zijn voor gevoelige mensen, in vertrouwen zet ik door.

Zo ook voor de gevoelige kinderen in deze tijd: lief en wijs geboren. 
Even in alle eerlijkheid en ik weet we hebben maar weinig tijd.
Kunnen wij hun stem in alle drukte en haast nog wel horen?

Is er weinig ruimte voor buitenspel en creativiteit, hoe raken zij dan hun frustraties kwijt?
Hoe maken zij contact met hun gevoel? Met aandacht bij hun lijf, begrijp je wat ik bedoel?
Weet jij hoe intens zij de wereld beleven? Besef je welke overvloed wij aan hen geven?

Prikkels, snelheid alles gaat maar door, zij hebben behoefte aan rust, wie geeft gehoor?
Hun kleine lichaam slaat op hol, druk, boos of stil, teruggetrokken, soms zelfs ziek ervan.
Bij onvoldoende aanpassing aan de medicijnen om vervolgens in een 'hokje' te verdwijnen.

Aanpassen de grootste onzin die er is. Verwijdering van het eigen zelf dat is wat het is. 
Als een gevoelig kind vanuit vrijheid 'mag' leren, zul je zien wat het kan presteren. 
Wil je het kind leren zichzelf te vertrouwen? Op het eigen ik, wil het graag bouwen.

Als gevoelige kinderen durven te spreken, luister en veroordeel hen niet met preken. 
Zij spreken zichzelf vaak uit zoals zij het voelen. 
De waarheid achter onze woorden, dat is wat zij bedoelen.

Door hun oprechtheid prikken zij soms dwars door je muren heen.
Ik snap dat raakt, het is een kans om te leren.
Niet brutaal of gemeen.

Een gevoelig kind spreekt, als het durft, onbevangen uit het hart.
Is het anders, dan is het 'zich niet begrepen voelen'
wat de puurheid van een kind verwart.

Durf te kijken in de ogen van een kind.........
 Zie jezelf in kwetsbaarheid, speelsheid, nieuwsgierigheid en kijk goed of je de liefde en oprechtheid vindt.

 Liefs,  een gevoelige vrouw 

Een brief aan volwassen mensen 1

Geinspireerd door de gedichten van Indra Tulling - Weeda wil ik graag twee brieven met jullie delen. De tweede brief kun je lezen in de volgende log.

 

Lieve mensen,

 

Ik ben een gevoelige vrouw van deze tijd en wil vanuit mijn hart iets kwijt.

Weet je dat gevoelige kinderen vaak  ‘stille’ of ‘bestempelde’ getuigen van jullie zijn? 

Hetgeen ze zien en voelen niet altijd kunnen uiten, maar dragen wel heel veel pijn!

De opvoeders bepalen hun doen en zij passen zich, waar mogelijk, aan uit 'goed fatsoen'!

Weet je dat zij zichzelf in die aanpassing verlaten?! En de maatschappij het maar goed praten!

Ik deed en leerde  tegen mijn gevoel. In mijn lichaam onrust en gewoel.

Mag ik nu ontdekken wat mijn talenten zijn?  Dat lijkt mij zo fijn!

In plaats van controle en bewijzen wens ik vertrouwen! Daar kan ik mijn toekomst op bouwen.

Geloof je in mij? Ook als ik niet presteer, omdat ik misschien wel graag anders leef en leer?

In verbinding met wie ik ben en wat ik kan, want daar krijg ik vertrouwen van. 

Dan klopt het met mijn gevoel. Begrijp je wat ik bedoel?

Ik voel mij opgelucht na het uiten van mijn wensen en het stellen van mijn vragen. 

Ik kan je zeggen dat ik, en vele andere gevoelige mensen, zullen helpen de 'stenen' voor vernieuwing te dragen.

 

Liefs, een gevoelige vrouw 


Lees verder...